

Środowisko medyczne o boreliozie

Pragniemy także podziękować za reportaż z tego wydarzenia, portalowi Afirmacja!
Artykuł znajdziecie tutaj: https://afirmacja.info/2023/08/09/chorych-na-borelioze/



Artykuł znajdziecie tutaj: https://afirmacja.info/2023/08/09/chorych-na-borelioze/
W dniu 4 sierpnia 2023 roku złożyliśmy pismo skierowane do Rzecznika Praw Pacjenta, które stanowi krok w kierunku wprowadzenia zmian systemowych w procesie leczenia boreliozy. Dążenie do jednolitych wytycznych, wzmocnienie diagnostyki i promowanie świadomości wśród specjalistów medycznych to kluczowe aspekty, które mogą przyczynić się do poprawy stanu zdrowia pacjentów oraz skuteczności walki z boreliozą.
Poniżej treść pisma:

Posłuchajcie wywiadu telefonicznego z Panią Karoliną. Czy jest możliwa droga do zakończenia z sukcesem walki z boreliozą? No jest. Jest ona długa i żmudna, ale warta wysiłku i walki!
Trzymamy kciuki za zdrowie Pani Karoliny i motywujcie się jej historią!
Historie osób wyleczonych stanowią swoisty dowód na to, że da się wyjść z ciężkich chorób odkleszczowych. Historie te dają motywację innym do walki z tą chorobą.
Zobaczcie i posłuchajcie wywiadu z Panią Bożeną, która opowie Wam o swojej walce.
Zapraszamy do obejrzenia wywiadu, jakiego udzielił Prezes Fundacji Akademia Boreliozy, Michał Szebestik. W wywiadzie o jego historii chorowania i dochodzeniu do zdrowia.
Zobacz
To naprawdę dobra wiadomość dla wszystkich! Zarówno dla naszych podopiecznych, jak i dla Was, bo możecie uczynić jeszcze więcej dobra dla potrzebujących!
W tym roku nastąpiła zmiana wysokości odpisu od podatku na rzecz Organizacji Pożytku Publicznego. A dlaczego? Przeczytajcie poniżej:
Od 1 stycznia 2023 r. na skutek nowelizacji związanej z wprowadzeniem pakietu zmian tzw. Polskiego Ładu 2.0 wskazana wartość została podwyższona do 1,5%. Wyższa wartość podatku przekazywana na rzecz OPP znajdzie zastosowanie już do rozliczeń dokonywanych w 2023 r. za przychody uzyskane za cały 2022 rok. Rozliczając podatek PIT w 2023 roku, będziemy mogli zatem odpisać więcej na rzecz organizacji pożytku publicznego (OPP) niż w roku poprzednim.
No to już teraz pilnujcie swoich rozliczeń za 2022 rok i przychylnie zerknijcie na naszą Fundację, która od 02.11.2021 r. stała się Organizacją Pożytku Publicznego!
Za wszystkie odruchy Waszego serca, w imieniu naszych podopiecznych bardzo dziękujemy!

Fundacja Akademia Boreliozy narodziła się z małego projektu, który z roku na rok zwiększał krąg zainteresowanych, a niestety przede wszystkim wśród osób chorych na choroby odkleszczowe, tu przede wszystkim boreliozę, oraz wśród ich rodzin.
Od ubiegłego roku staliśmy się Organizacją Pożytku Publicznego i z tego tytułu możemy zbierać dodatkowe fundusze z odpisu 1,5% podatku od dochodu.
Zachęcamy Wszystkich chętnych do wspierania naszych działań zmierzających do budowy świadomości o tej niezwykle groźnej chorobie – Boreliozie!
Nie jest łatwo walczyć. Nie jest łatwo żyć z tą chorobą. Będziemy Wam przedstawiać historie osób chorych na boreliozę tak długo, jak to tylko będzie możliwe. Będziemy walczyć ze stereotypami, jakimi karmieni jesteśmy przez niektóre środowiska, stereotypami wynikającymi niejednokrotnie po prostu z niewiedzy. Przed Wami kolejna historia, tym razem Kingi.
“Hej, mam na imię Kinga i około 3 lata temu miałam kleszcza, następnie rumień. Dostałam antybiotyk, który gwarantuje około 80% zabicia bakterii, ale niestety mi nie pomógł.”
Objawy zakażenia u Kingi w ostatnim czasie bardzo się nasiliły, co utrudnia jej normalne życie. Niestety, od początku jej los nie był dla niej łaskawy…
Kiedy się wydawało, że zaczyna wszystko się układać, to nagle jej stan zdrowia się pogorszył.
Wszystko zaczęło się w sierpniu 2021 roku, zaraz przed 18. tymi urodzinami. Bardzo źle się poczuła, tętno przyspieszyło, czuła się tak dziwnie, nie była do końca świadoma i drętwiała jej szyja. Wystraszyła się, bo była pewna, że coś się dzieje, a przecież wydawało się, że jest zdrowa. Przyszło to tak nagle. Następnie po tygodniu, w nocy, powtórzyło się. Za każdym razem było gorzej, więc jej siostra zawiozła ją do szpitala. Miała bardzo wysokie tętno, ból w klatce piersiowej (uczucie pieczenia), drętwienie rąk i szyi. Wcześniej zdarzało się, że Kinga czuła ból, ale tłumaczyła sobie, że to żyły, bo było to podobne do bólu właśnie żył. Takie ciągniecie od szyi do rąk. Następnie zaczęły się pojawiać stany odrealnienie (derealizacja). Nie wiedziała, co się dzieje i gdzie jest, co robi. Totalnie ją odcinało… Towarzyszyło temu dziwne uczucie pieczenia lub takich prądów w głowie. Potem już było tylko gorzej i czuła, jakby paraliżowało jedną stronę ciała. Do tej pory, czasami ma ograniczone czucie w lewej dłoni. Zrobiono szereg badań, na których nic nie wyszło, nikt nie słuchał, gdy mówiła, że jakiś czas temu miała kleszcza i rumień. Koniec końców stwierdzono zaburzenia psychiczne, a dokładniej nerwicę, ataki paniki i na to zaczęto ją leczyć…
Uwierzyła, że to jest właśnie to, ale niestety po lekach od psychiatry miała wrażenie, że jest tylko gorzej. Podjęła nawet terapię z psychoterapeutą od lęków i ataków paniki. Jednak nic to nie dało. Przeszłam dwa razy COVID. Potem trafiała do szpitala jeszcze wiele razy i za każdym razem dawano jej hydroksyzynę na uspokojenie. Na lekarzach nie robiło wrażenia to, iż nawet 3 dawki leku nie pomagały. Kiedy położyła się przed szpitalem na chodniku, myśląc, że umiera, każdy miał ją za wariatkę. Ostatnim razem (około miesiąca temu) trafiła znów do szpitala, mając silne objawy neurologiczne – brak odruchu babińskiego, uczucie paraliżu jednej strony ciała, niewyobrażalnie silny ból głowy, nie utrzymywała moczu i była totalnie zdezorientowana, nie wiedziała nawet, jak się nazywa. Lekarz z ratownictwa medycznego bardzo przejął się stanem Kingi, ale niestety tylko on, ponieważ lekarze w szpitalu znów olali sprawę i nawet gdy jej siostra próbowała przemówić im do rozsądku, to lekarka z SOR wprost powiedziała, że chciałaby pomóc, ale w nich (lekarzach) często brak człowieczeństwa. Nawet kłóciła się z panią neurolog, bo ta nie chciała jej zbadać, była wręcz obrażona, że w ogóle musiała do niej przyjść. Na domiar złego w szpitalu dostała wstrząsu anafilaktycznego z powodu uczulenia na pyralginę, wtedy już zupełnie myślała, że umiera.
Czy koniec końców lekarze coś zrobili? Nie!
Czy chciałaby w końcu żyć normalnie? TAK!

Osoba, która nie została dotknięta tą chorobą, nie jest w stanie sobie wyobrazić cierpienia i męki, którą powoduje ta choroba. Sporo ludzi nie wie jak to naprawdę wygląda i jak ciężko z tym walczyć. Sama, zanim zachorowała nie przejmowała się tą chorobą i myślała, że to nic takiego.
Była młodą uśmiechniętą dziewczyną, która miała wiele planów i pasje, teraz każdy dzień sprawia Kindze ogromną trudność. Nie pamięta już, jak wygląda normalne życie.
“Każdego dnia walczę ze sobą, aby wstać z łóżka i funkcjonować w społeczeństwie, to naprawdę jest dla mnie duże wyzwanie.”.
Kinga liczy na Waszą uwagę i na to, że zwrócicie uwagę na tę chorobę i nie nigdy nie zrezygnujecie z walki, jeżeli przytrafi się to Wam lub Waszym bliskim!
A my przypominamy! Od 02.11.2021r. Fundacja Akademia Boreliozy jest Organizacją Pożytku Publicznego! Co to oznacza? Możemy starać się o Państwa dar serc w postaci 1% dla podopiecznych naszej Fundacji. Kto może przekazać 1% podatku? 1% podatku mogą przekazać Organizacjom Pożytku Publicznego (OPP) osoby fizyczne rozliczające się w Polsce.
Zatem zachęcamy do przekazywania 1% przy rozliczeniu za rok 2021!
Za wszystkie odruchy Państwa serc oraz za wsparcie bardzo dziękujemy!
Młodzi ludzie chcą mieć marzenia. Niestety są historie, które pokazują, że marzenia mogą obrócić się wniwecz. Historia Kacpra i jego choroby jest tego najlepszym przykładem. Nie trzeba mieć marzeń zdobywania Himalajów, ale choćby te zwyczajne do prowadzenia normalnego życia. I takie chce na ten moment mieć Kacper. Przeczytajcie jego list do Fundacji. List w oryginalnej formie.
“Cześć!
Na imię mam Kacper i około półtora roku temu wykryto u mnie przewlekłą neuroboreliozę. Ta straszna choroba spowodowała wiele zmian fizycznych, jak i psychicznych w moim organizmie, ale o tym później.
Teraz chciałbym przedstawić Państwu moją historię.
Jak już Państwo wiedzą mam na imię Kacper i za niecałe 2,5 roku będę pełnoprawnym
trzydziestolatkiem. Od młodych lat borykam się z problemami zdrowotnymi. Pierwsze wypadnięcie barku w wieku 9 lat, częste złamania kości, nadpobudliwość. W tamtych czasach ani ja, ani osoby mi bliskie nie widziały w tym nic nadzwyczajnego, tłumacząc sobie, że jestem po prostu chłopakiem ciekawym życia. Choroba przez następne lata powiększała i wyłącznie swoje żniwa: ciągle trzęsące się ręce, częste omdlenia, skurcze mięśni całego ciała, częściowy niedowład lewej strony ciała, wypadające barki z obu stron, problemy z utrzymaniem moczu i kału, pogłębiająca się depresja i wiele innych.
Szczytem góry lodowej mojej choroby był pamiętny spacer 2 lata temu z moją dziewczyną po Warszawskich Łazienkach. Zapamiętałem go, ponieważ na tym spacerze po raz pierwszy zacząłem odczuwać dyskomfort z poruszaniem się (pierwsze oznaki niedowładu lewej strony ciała).
Zgłosiłem się do fundacji, ponieważ oprócz osób mi najbliższych (dziewczyna, siostra, mama i tata) nie mogę liczyć na pomoc z innej strony. Leczenie tej choroby, niestety, ale nie jest refundowane przez NFZ, nawet uzyskanie zaświadczenia o niepełnosprawności, które pomogłoby mnie, jak i innym osobom chorujących na choroby z Lyme, w zdobyciu pracy, czy po prostu łatwiejszym funkcjonowaniu, graniczy z cudem.

Aktualnie jestem osobą bezrobotną, co pogorszyło moją sytuację finansową. Nikt nie chce zatrudnić kogoś, kto porusza się o kulach lub używa wózka inwalidzkiego bez orzeczenia o niepełnosprawności. Leczenie, fizjoterapia, wizyty u lekarza, leki, suplementy, specjalna dieta…i pytanie, skąd brać na to wszystko pieniądze, skoro NFZ tego nie refunduje, pracy nie ma, a nawet gdyby była to nie wiadomo, czy bym jej sprostał. Smutną rzeczą jest to, że polska służba zdrowia nie wie nic, a nic na temat chorób z Lyme. Pięciu wysoko postawionych neurologów po wstępnym przebadaniu, czyli po pukaniu drewnianym
młoteczkiem w lewe lub prawe kolano uznaje, że choruję na stwardnienie rozsiane i dają mi do zrozumienia, że jak najszybciej muszę zostać w szpitalu i przyjąć sterydy. Przyjęcie tych sterydów spowodowałoby tylko pogorszenie się mojego stanu zdrowia, który i tak nie należy do najlepszych…
Proszę Państwa o pomoc i przekazanie 1% podatku.
Dziękuję – Kacper”.
I to cała, krótka i oby nie ciągnęła się latami, historia Kacpra. A my przypominamy! Od 02.11.2021r. Fundacja Akademia Boreliozy jest Organizacją Pożytku Publicznego! Co to oznacza? Możemy starać się o Państwa dar serc w postaci 1% dla podopiecznych naszej Fundacji. Kto może przekazać 1% podatku? 1% podatku mogą przekazać Organizacjom Pożytku Publicznego (OPP) osoby fizyczne rozliczające się w Polsce.
Zatem zachęcamy do przekazywania 1% przy rozliczeniu za rok 2021!
Za wszystkie odruchy Państwa serc oraz za wsparcie bardzo dziękujemy!